คุณไม่ได้กลัวการเปลี่ยนแปลง คุณแค่มีบาดแผลที่ยังไม่ถูกประมวลผล

ในองค์กร เรามักตีความความลังเลว่าเป็น “ความกลัวการเปลี่ยนแปลง” แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่ดูเหมือนการต่อต้านอาจไม่ใช่การปฏิเสธอนาคต หากเป็นการตอบสนองของระบบประสาทต่อประสบการณ์ในอดีตที่ยังไม่ได้รับการคลี่คลาย การเปลี่ยนแปลงจึงไม่ได้กระตุ้นแค่เหตุผล แต่กระตุ้นความทรงจำทางอารมณ์ที่ฝังอยู่ลึกกว่านั้น

การต่อต้านไม่ใช่เรื่องตรรกะ แต่เป็นเรื่องระบบป้องกันตัว

เมื่อมีการปรับโครงสร้าง เปลี่ยนบทบาท หรือกำหนดทิศทางใหม่ หลายคนแสดงออกด้วยความเงียบ ความระวัง หรือแม้แต่การโต้แย้งทันที เรามักอธิบายพฤติกรรมเหล่านี้ด้วยคำว่า “ไม่เปิดกว้าง” แต่ในระดับชีววิทยา มันอาจเป็นเพียงระบบป้องกันภัยที่กำลังทำงาน

ประสบการณ์ในอดีต เช่น ความล้มเหลวที่เคยถูกตำหนิ การสูญเสียความมั่นคง หรือการถูกลดคุณค่า ไม่ได้หายไปพร้อมเวลา หากยังคงสะสมอยู่ในรูปแบบของความตึงเครียดและการตอบสนองอัตโนมัติ เมื่อสถานการณ์ใหม่มีความคล้ายคลึง ระบบประสาทจะสั่งให้ระวังตัวก่อนที่เหตุผลจะได้ทำงานเสียอีก

บาดแผลไม่ได้หมายถึงเหตุการณ์รุนแรงเสมอไป

คำว่า “บาดแผล” ในเชิงจิตวิทยาไม่ได้จำกัดเฉพาะเหตุการณ์ใหญ่โต แต่มันหมายถึงประสบการณ์ใดก็ตามที่ยังไม่ได้รับการประมวลผลอย่างสมบูรณ์ กล่าวคือ ร่างกายยังไม่สามารถปิดวงจรความเครียดนั้นได้

นี่คือเหตุผลที่บางครั้ง เรารู้ด้วยเหตุผลว่าการเปลี่ยนแปลงนั้นดี แต่กลับรู้สึกตึง เครียด หรืออยากหลีกเลี่ยง ความขัดแย้งนี้ไม่ได้สะท้อนความอ่อนแอ แต่สะท้อนความไม่สอดคล้องระหว่างเหตุผลกับความทรงจำทางอารมณ์

การเปลี่ยนแปลงต้องการความปลอดภัย ไม่ใช่แรงกดดัน

องค์กรจำนวนมากใช้ KPI และความเร่งด่วนเป็นเครื่องมือขับเคลื่อน แต่ระบบประสาทไม่เปลี่ยนเพราะแรงบีบคั้น มันเปลี่ยนเมื่อรู้สึกปลอดภัยเพียงพอ

ความปลอดภัยทางจิตใจ การรับฟังโดยไม่ตัดสิน และพื้นที่ให้ทดลองผิดพลาดได้ คือเงื่อนไขพื้นฐานของการปรับตัวอย่างแท้จริง เมื่อร่างกายรับรู้ว่าไม่มีภัยคุกคาม การเปิดรับสิ่งใหม่จึงเกิดขึ้นได้

การพัฒนาเริ่มจากการยอมรับ ไม่ใช่การบังคับ

หากคุณรู้สึกต่อต้านการเปลี่ยนแปลง ลองตั้งคำถามกับตัวเองอย่างตรงไปตรงมา ว่าเหตุการณ์ใดในอดีตที่ยังไม่ได้รับการคลี่คลาย ความรู้สึกใดที่ยังถูกกดไว้ และร่างกายกำลังพยายามปกป้องอะไร

การประมวลผลไม่ได้หมายถึงการย้อนกลับไปจมอยู่กับอดีต แต่มันคือการทำให้ระบบประสาทรับรู้ว่า “ตอนนี้สถานการณ์แตกต่างออกไปแล้ว” เมื่อวงจรความเครียดถูกปิดอย่างสมบูรณ์ ความกล้าและความยืดหยุ่นจะไม่ต้องถูกฝืนสร้าง

ท้ายที่สุด คุณอาจไม่ได้กลัวการเปลี่ยนแปลงเลย คุณเพียงต้องการพื้นที่ในการเยียวยาบางอย่างก่อนที่จะก้าวไปข้างหน้า และเมื่อการเยียวยาเกิดขึ้น การเปลี่ยนแปลงจะไม่ใช่ภัยคุกคามอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นโอกาสที่คุณพร้อมเผชิญอย่างมั่นคง